प्रस्तावना:

काही दिवस आयुष्याला समजत नाहीत…

आपण कुठे चुकलो? का चुकलो? आणि इतकं सगळं दिल्यावरही अपयशच का गळ्यात पडतंय?

मीसुद्धा हे सगळं अनुभवलेलं आहे…

हो, मी सुरज सावंत.

कधी हातात स्वप्नं होती, पण खिशात एक रुपया नव्हता.कधी चेहऱ्यावर हसू होतं, पण मनात वादळं चाललेली होती. “मी हरलो होतो… पण संपलो नव्हतो.” म्हणूनच आज मी म्हणतोय – “विजलो जरी आज, मी – हा माझा अंत नाही!

1. अपयशाने मोडलेलो नाही, वाकलेलो होतो

दिवस असे होते की जेव्हा एकही फर्माईश पूर्ण करता येत नव्हती.आई म्हणायची, “घरी डाळ उरलेली नाही…”आणि मी बाहेरच्या दुनियेला हसतमुख चेहरा दाखवायचो –फक्त घरातला अंधार लपवण्यासाठी. कधी कधी वाटायचं – “आता संपवूया सगळं…” पण तेवढ्यात कुठेतरी आतून आवाज यायचा – “हा शेवट नाही – हे फक्त एक वळण आहे!

2. अपयश म्हणजे शेवट नाही, तो नवा आरंभ आहे

आपण जिथे हरतो तिथेच आपला खरा संघर्ष सुरू होतो

. “कधीकधी आयुष्य खूप ओरडतं, पण त्याच वेळी आपण सर्वात शांतपणे निर्णय घ्यायला शिकतो.

“हरलो म्हणून सोडलं नाही,

सोडून दिलं असतं तर आज सुरजSpeaks.in सुरूही झाला नसत!

3. लोक हसतात… पण त्यांचं हसणं ही आपल्या यशाची जाहिरात असते

लोक हसायला येतात, पण पोसायला नाहीत

आज हरलो तर लोक टिंगल करतील…

पण उद्या यशस्वी झालो, तर हेच लोक आपली स्टोरी कुठं कुठं शेअर करतील.

म्हणून आजचा पराभव – उद्याच्या यशाचं बीज समजावं लागतं.

4. शेवटी, फक्त एक गोष्ट लक्षात ठेव:

“तू संपलेला नाहीस… फक्त आज थकलास!

“तू हरलेला नाहीस… फक्त अजून लढाई बाकी आहे!

आणि म्हणूनच…

“विजलो जरी आज, मी – हा माझा नाही