---

संघर्षाच्या प्रत्येक क्षणाला शब्दरूप देणारा आवाज
– एका प्रवासाची खरी कहाणी

आज पुन्हा एक दिवस उजाडला… पण नेहमीसारखाच. नवा वाटावा असा काहीच नाही, पण तरीही मी उठतोय. कारण अजून एक झुंज बाकी आहे. झोपेतही प्रश्न पाठ सोडत नाहीत – उद्या काय? पुढे काय? पण तरीसुद्धा मी चालतोय… हळूहळू… पण थांबत नाही.

आयुष्यात फार काही हवं नव्हतं – थोडा स्थैर्य, थोडं सुख, आणि स्वतःच्या मेहनतीचं थोडं कौतुक. पण वाट ही सरळ कधीच नव्हती. प्रत्येक पावलागणिक अडथळे, अपेक्षांचं ओझं, आणि मनातल्या असंख्य गोंधळ.

कधी कधी वाटतं, हा संघर्षच आयुष्य आहे का? का हा फक्त एक टप्पा आहे जो पार करायचा आहे?

जगासमोर मी हसतोय… पण मनात मात्र सतत एक लढा सुरू असतो – स्वतःशी, परिस्थितीशी, आणि भविष्याशी. शब्द हेच माझं अस्त्र आहे. मी लिहितो, कारण मनातलं मोकळं करायचं असतं. जे काही बोलता येत नाही, ते शब्दांत उतरवत जातो.

माझ्या डोळ्यात स्वप्न आहेत, आणि त्या स्वप्नांसाठी मी लढतोय. प्रत्येक अपयशाने मला तोडण्याचा प्रयत्न केलाय, पण मी स्वतःला उभं करत राहिलोय – दरवेळी थोडा अधिक मजबूत होऊन.

माझ्या संघर्षाला आवाज देणं म्हणजे माझ्या अस्तित्वाची कबुली देणं.

आज मी एका अशा टप्प्यावर आहे जिथे मार्ग अस्पष्ट आहे, पण माझ्या लेखणीचा प्रकाश तो अंधार हलकेच भेदतोय. हा प्रवास सुकर नाही, पण तो माझा आहे… आणि म्हणूनच तो खास आहे.

हे लिहीताना डोळे थोडे भरून येतात… पण या अश्रूंमध्येच खरा आत्मविश्वास आहे. मी लिहित राहीन, मी चालत राहीन… कारण “संघर्षाच्या प्रत्येक क्षणाला शब्दरूप देणारा आवाज” ही फक्त ओळ नाही – ती माझी ओळख आहे.

---